En zo zitten we in 2026. Het jaareinde is altijd zo’n moment om iets af te kunnen sluiten (waar je misschien helemaal nog niet klaar mee bent) en met goede hoop weer naar een nieuw jaar kijkt – een nieuwe kans. Normaal ben ik niet zo van die voornemens, maar dit jaar zie ik dat anders. Het moet anders, want het tempo waarop ik de afgelopen jaren heb doorgebracht, red ik niet meer. Dus zet ik voor mezelf wat doelen om minder te doen. Minder haasten, minder snelheid, minder nadenken over de volgende stap, minder het gevoel hebben dat altijd alles perfect moet. Dus ik ga meer genieten, en daar is eigenlijk maar één ding wat me daar bij helpt.
Ik ga meer naar buiten.
Alleen buiten kom ik totaal tot rust, maar krijg ik ook enorm veel energie – dat heb ik altijd een enorme paradox gevonden. En ook nu, ook al is het koud en guur buiten, een dagelijkse wandeling buiten is het enige wat mijn hoofd enigszins een reset geeft. Of het nou door de tuin is, of een blokje om door mijn groene dorpje, zodra ik de wind of (wanneer ze zich laat zien) de zon in mijn gezicht voel, ben ik helemaal mezelf en kan ik me focussen op het mooie om ons heen.
Begrijp me niet verkeerd, ik kan heerlijk met een deken op de bank kruipen terwijl buiten de winter zijn beste kant laat zien, maar er is toch niks zo lekker om dat te doen ná een lange wandeling waarbij je haar alle kanten op is geblazen en je wangen roze zijn van de kou.
Dus als ik één goed voornemen mag meegeven: of het nou regent, sneeuwt, waait of een waterig zonnetje zich laat zien – ga! Ga naar buiten, al is het gewoon een rondje door de tuin of een rondje langs de plantjes op je balkon. Voel de elementen en kom tot jezelf. Dat ga ik in ieder geval wel doen.
Geef een reactie